Mijn naam is Frans Eimers, geboren op 7 augustus 1954, voor bijna de helft van mijn leeftijd getogen in Wageningen en nu wonende te Renkum.
Al heel lang is schilderen met acrylverf op doek mijn grootste hobby. Als kind maakte ik al abstracte pentekeningen.
Omdat die innerlijke drijfveer om te schilderen de laatste jaren nog sterker is geworden, noem ik mijzelf dan maar in alle bescheidenheid “amateur kunstenaar”. Ik heb me verder ontwikkeld in het maken van abstracte schilderijen. Er zit geen diepzinnig verhaal achter mijn werken. Mensen in mijn omgeving, maar ook ikzelf, vinden dat ik mijn schilderijen aan een breder publiek moet tonen. Voor mij is de “Kunstroute Renkum” dan ook het meest geschikte en laagdrempelige platform.
Met een knipoog hoop ik ertoe bij te dragen dat mijn schilderijen, al is dat maar bij een enkeling, het geluksgevoel bij iemand kunnen activeren.
Het fascineert mij hoe mensen naar mijn schilderijen zullen kijken en ik ben ook erg benieuwd naar hun reacties.
Intuïtieve werkwijze
Het is er niet van gekomen, om na mijn middelbare schoolopleiding naar de kunstacademie te gaan. Het werd mij destijds afgeraden. Ik was er blijkbaar ook wel van overtuigd, dat het niet gemakkelijk zou zijn om er later je beroep van te maken en dat je er de kost mee zou moeten verdienen. Nadien heb ik mij nog wel eens beziggehouden met wat kleine projectjes, zoals het ontwerpen van logo’s en Kerst- en Nieuwjaarskaarten.
Het innerlijke verlangen om te schilderen bleef echter sluimeren. Op dit vakgebied heb ik echter nooit lessen of cursussen gevolgd.
Ik ben nog steeds op zoek naar mijn mogelijkheden en veranderingen qua resultaat; een eigen stijl. Daarom zijn de resultaten van mijn werken tot nu toe dan ook zeer divers. Ik maak vrijwel altijd gebruik van acrylverf en in het algemeen geef ik wel de voorkeur aan een bepaalde techniek. De behoefte naar diversiteit is er echter nog steeds. Ik wil zeker niet gebonden zijn aan een realistisch patroon. Het losse schilderen geeft mij een gevoel van vrijheid.
Waar dat vandaan komt, uit welke ervaringen of belevenissen of emoties, houd mij niet bezig. Het gaat uiteindelijk om dat beeld, om formaat, vorm en kleur. Of het (eerste) beeld uiteindelijk gerealiseerd wordt, is een hele andere kwestie. Al schilderend kom je steeds nieuwe elementen tegen. Sommige verwerp je al werkend, andere vinden opeens een vooraf ongedachte plek en veranderen zo datgene wat ooit uitgangspunt was. Wat me invalt gebruik ik direct. Die zoektocht, dat is voor mij waar het misschien wel echt om gaat; schilderen als een proces dat leidt naar een beeld, waarvan je plotseling beseft dat dit het was waar je naar op zoek was. Van tijd tot tijd moet je gaan zitten en naar je werk kijken en blijven kijken tot je voelt wat het schilderij nog nodig heeft. Je ogen samenknijpen en door de oogwimpers kijken. Dan vind je al werkend de verfijning die de harmonie mogelijk maakt. Kleuren zijn voor mij de belangrijkste ingrediënten en die kleuren bedekken vrijwel het gehele doek.
Een ander belangrijk aspect tijdens de totstandkoming van een schilderij is de rol van het toeval. Pure intuïtie en gevoel. Zoeken naar iets wat in het begin een vaag kleurenbeeld is en daar op een zeker moment de juiste, in mijn ogen misschien wel de perfecte, kleurenharmonie of verbeelding voor vinden, dat is de kern van al mijn werk.